Beni sevmeyi başarsaydın eğer, bunu yapabilseydin dünyamı daha yaşanılası yapardın.
Otobüs duraklarında bekledim, hayır yılmadım. Her güne bir aşk sığdırdım. Sığırdın çünkü. Küçücük bir kalbi sevmeyi beceremeyen hayvanın teki! Hakaret olarak algılama. Bilirsin mutsuz olunca hep söverim. Sanki rahatlatıyormuş gibi. Aksine! Daha da sinirendiriyor.
Ama gülüyorsun. Karşımdasın. Mutluyuz.
Olabiliriz.
Tabi şarkıları ard arda dinlerim, sigara içmiyorum hayır. Hayır tabi. Çünkü giderken onları bile sağlam bırakmayı başaramayacak kadar kin beslettin kendine!
Oysa ben insanlardan nefret etmem.
Eski kasetler gibiydik zaten. Kalemle başa sarılmıyordu. Belki serçe parmakla..
Yani, yeni bi hayat deneyebilirdik. Burda kalsaydın eğer. Şey, biz güzel olurduk.
Ne güzel şarkılar dinletecektim sana. Bir kereliğine katlanacak kadar sevecektin hepsini. Sana yazdıklarımı da birer kez okuyacak kadar tahammül edecektin elbet.
Kasetlere ne oldu sonra?
Çok mu karışık yoksa hayat? Yoksa söylediklerim? Çok mu masal konuşuyorum ben?
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder