Ela

Ne kadar zaman geçti bilmiyorum. Yine aşık olmuşum farkında olmadan. Tanıyorum mu onu? Hayır. O beni tanıyor mu? Hayır. Sadece söyledim. İçimde kalacağına sevdası, söyleyeyim en azından dışarıda ölsün. Belki kurtulurum dedim.

Seviyorum ne kadar bilmiyorum ama istiyorum onu. Onun yanımda olmasını istiyorum. Neden bu diye soruyorum kendime cevap yok. Sessizlik içinde sesini, yüreğini yüreğimde hissediyorum. Belki onu bana bağlayan gözlerinin içindeki ışıktı. O kadar güzel ela gözleri vardı ki içindeki ışığı benden başka gören olmamış gibi. Seviyorum. Söyledim ona artık o da biliyor.

Beraber senaryo yazdık ve o oynadı. Çok sevinmişti. Sevgili istemiyorum ama seninle arkadaş kalmak istiyorum. Beni yere sabitleyen bir cümleydi. Seninle çok işler yapacağız sevgili olmak istemiyorum. Beraber nice senaryolar yazacağız, o oynayacak ben çekeceğim. Hep beraber olacağız ama bir kere bile onu dudaklarından öpemeyeceğim.

Hiç bir şey olmamış gibi devam edelim istedim. Sarılıp öptüm. Birlikte iyiyiz. Birbirimizi çok iyi anlıyoruz. Benimle ilk tanıştığında çok küçüksün demişti. Tanıdıkça biraz düşüncelerin çok büyük demişti.

Beni ağlatan bir kadın. Çok nadir. Defalarca ağlattı. Belki sıra onda. Ona aldığım çiçekler var evinde anı olarak saklamak istiyor, boynunda çok sevdiği bir kolyesi benden hatıra. Beni unutamaz ama ben onu? Sanki sevdiğimi biliyordu. Söyleyince hiç şaşırmadı.

Gitmek istiyorum çok uzaklara. Unutmak değil amacım kafamı dağıtmak. O ela gözleri nasıl unuturum ki ben?