Kendime hayal etmeyi yasaklıyorum artık. Neden mi? Her hayal kurduğumda hep yıkılıyor sonuçta. Artık öğrendim ki yıkılacağını bildiğim hiç bir şeyi yapmayacağım. Bir düzen kurmaya çalışıyorum kendi hayatıma ama olmuyor bir türlü. O yüzden gerçeklikten başka bir şey olmayacak hayatımda benim artık.
Elini tutmak istiyorum. Olmuyor. Gözlerine bakmak istiyorum. Bakamıyorum. Ama hep hayal ederdim bunları yapmayı. Olmadı olmayacakta artık biliyorum. Bir kabuğum vardı oradan çıkmam gerektiğini biliyorum ama artık o kabuğa daha da bağlandım ben. Bir tek o üzmüyor beni. Ben ağlıyorum o dinliyor beni.
Hep yüreğimin içindekileri dinledim hayatım boyunca. Ne faydasını gördüm? Hiç sadece göz yaşı ve boşa harcanmış zaman. O yüzden hayal kurmaya yasaklıyorum ki kendime ben bir daha ne üzüleyim. Kalbinim içindeki ağrı bitmez biliyorum. Ama şöyle bir şeyde var. O artık acımıyor. Kırıla kırıla acıyacak yeri kalmadı ki hiç. Yerinden çıkarıp bıraksam onu hiç umurumda değil o derece istemiyorum onu artık ben.
Hep bize filmlerde, kitaplarda insanın kalbi olmadan yaşayamayacağı öğretildi. Ama artık biliyorum ki insan kalbi olmadan daha iyi belki. Ne acır ne de kanar. Hayaller hep üzdü beni sadece o yüzden hayalleri bırakıyorum bundan sonra. Hayal kurmak artık hayalden ötesi başka bir şey değil benim için.
Bugünden sonra hayaller bana uzak dursun. Göz yaşlarımın kıymetini bilmeliyim artık. Kimsenin arkasından, hiç bir şeyin arkasından ağlamak yok artık. Hayal yok artık hayatımda. "Hayal" kelimesini sözcük darcığımdan çıkardım artık. Hayallerin olmadığı yeri dünyama kocaman bir merhaba...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder