Huzur, Neşe ve Vefa

Huzur? Mutluluk? Sevinç? Bu duyguların hep hayatımızda olmasını isteriz. Kendimizi nerede rahat hissediyorsak bu duyguları orada yaşarız hemen.

Bizi ne huzurlu, mutlu ya da sevinç dolu eder? Değişir bu kişiden kişiye ama bir kitabın yaptığı etkiyi hiç bir sevgili, insan yapamaz. O kitabın kokusu anne kokusundan sonraki en güzel kokudur. Düşünsenize elinize doğan bir yeni bir bebek. Kitap aldığınızda da öyledir. Elinizin içinde bir bebek sevilmeyi, sevgi vermeyi bekleyen küçücük bir canlı. Kitap da canlıdır. Biz hüzünlenince o da hüzünlenir. Biz ağlayınca o ağlar.

Hayatta en çok sevdiğim iki koku vardır. Birisi annemin kokusu diğeri ise yeni bir kitabın vermiş olduğu o eşsiz koku. Derin bir nefes alınca hemen içinize huzur dolar. O huzuru iliklerinize kadar hissedersiniz. Siz onu sevin o size kendini hemen sevdirir. Şimdi sevmezseniz bile biraz zaman geçsin öyle deneyin. Mutlaka kitaplarda sizi sevecek.

Her kitap bize annemiz gibi bakar. Hep yanımızda, baş ucumuzda ve hatta içimizde. Herkes gider ama onlar gitmez. Gidemezler. Vefalı olan hiç bir şey gidemez. Kitap da vefalıdır. Bazı insanlarda olmasa da bu duygu kitap da vardır.

Yeni bir kitap alınca küçük bir çocuktan farksız oluyorum. İçim neşe dolu, yüreğim pır pır ediyor. O elimden tutup beni götürüyor bu koca hayattan ruhumun derinliklerine. Hep küçük kalacağım ben yeni bir kitap alınca. O duyguyu bir tattınız mı bir daha vazgeçemezsiniz. Sadece bir kez tatmak yeter. Onun elinden, yüreğinden bir tutsak tamamdır o bizimdir artık. Kitaplar bazı insanlardan daha çok mutlu eder bizi. Bazen sadece bakmak bile bize can kadar. Kitap, müzikle beraber ruhun gıdasıdır. Her gıda kedine bağlamaz ama kitap bambaşkadır.