Susuyorum artık. Sadece susacağım. Bunca insanın beni kabullenememesinden dolayı susuyorum. Konuşmak ne kazandırdı ki bize susmak kaybettirsin değil mi?
Kitaplardan öğrendik her şeyi. Onlarla konuşurken hep sustuk ve öğrendik. Ama artık bir çok insan kitapla konuşuyor kitabı dinlemiyor. Kitaba olan saygı gitmiş, insana olan saygı yok olmuş. Artık kendinden aşağı gördüğün birini hemen hemen herkes dalga geçiyor herşeyiyle kendine bakmadan. Fotoğrafını çekersin o kişinin yüzünü unutmamam için zihninde.
Bunca zaman hep çok konuşmamdan dolayı hep şikayet ettiler. Susuyorum artık. Bu seferde sessizliğimden şikayetçiler. Ama şu var şikayetçiler hep aynı. Şikayet konusu hep aynı yine ben yine ben. Beni tanımıyor kimse. İşin garibi ben bile tanımıyorum. Çünkü tanımak için zaman kaybetmedim hiç. Gerekte yok birini tanımak için zaman harcamaya. Ne de olsa sonunda o kişi hep değişecek ve sizin zihninizdeki gibi olmayacak. Bu yüzden kimseye ismini sormam, nasıl birisi diye hiç düşünmem, elektrik alıp almam konusuna hiç takılmam, saygısı varsa birinin birisine o insanı tanıyorsundur. Saygı yoksa insanda yok ne olursa olsun. İster en yakın arkadaş, ister dost, isterse de ailenden birisi...
Tanımak nedir birisini yaşayamadıktan sonra? İsmini, cismini falan bilmek mi yoksa geleceğe dair kurduğu dünyanın içinde neler olduğunu bilmek mi? Çocuksu ve masum hayallerine saygı göstermedikten sonra tanımam bir işe yaramaz. Unutma bütün izlediğin dizilerdeki, filmlerdeki, dinlediğin ve çok sevdiğin şarkının ve sanatçının, okuduğun kitaplardaki yazarların isimlerini biliyorsun ama kendilerini asla bilmiyorsun. Bilmek için onları yaşaman gerekir.
Yaşamadıktan sonra yaşamışsın çok mu? Senin önünde engellese yollar o zaman neden o yolları görüp hala yol diyorsun ki? Sen sensin. Hayallerinde senin yaşamında. Bırak onlar koştursun seni kurduğun dünyanda...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder